Bezoek aan Il Palazzo

Op maandag vertrekken eindelijk, met als bestemming de Italiaanse zon. We hebben de Camper niet te vol geladen, zodat we ruimte overhouden om een en ander mee terug te nemen.  Vol goede moed rijden we in de stromende regen Amsterdam uit, op weg naar het zuiden. Gelukkig zonder te weten dat het een lange reis zal worden, vol met wegopbrekingen, files en vooral veel regen.

Novanta

Woensdag in de namiddag bereiken we ons eerste doel: Novanta! Het sinds de jaren ’50 verlaten dorp wordt omgetoverd tot een heerlijk vakantieoord. De telefoonverbinding met Igor, het brein achter Novanta, laat te wensen over en tussen alle onverstaanbare aanwijzingen door kunnen we opmaken dat we bij Bar di Turismo in Bibbiena afspreken.

Onze gastheer en -vrouw zijn op weg om matrassen te kopen en als we elkaar zien is het makkelijker om de weg naar Novanta uit te leggen, want de gemailde routebeschrijving heeft onze mailbox niet kunnen vinden. ‘Of we Novanta kunnen bereiken met de camper’, vraag ik voor de zekerheid. Igor antwoord dat we ons geen zorgen hoeven te maken.

De weg is steil maar droog, optimistisch begint de tocht naar boven. We hebben nog niet door dat de definitie van een camper voor iedereen een andere is. Onderweg komen we een paar terreinwagens tegen met lieren aan de voorkant. Hans en ik kijken elkaar veelbetekenend aan. Gaan we goed, het bordje moet nu toch komen? En ja hoor: il Mulino di Gello, hier moeten we het zandpad in. ‘Gewoon proberen!’ zeggen we alle vier in koor en we herhalen het wanneer de weg smaller en steiler wordt.

Kuilen en sporen vermenigvuldigen zich, de camper kraakt aan alle kanten, meer nog dan de telefoonverbinding met Igor. De borden, pannen en glazen rammelen de kastjes uit. Wat nu? Toch maar Igor bellen, wanneer we op een T-splitsing komen waar we de weg naar links de voorkeur geven? Uiteraard moeten we de steile weg verder omhoog pakken. ‘Iedereen in de startblokken, hou je vast, daar gaan we!’

Een landrover stopt en de inzittenden kijken ons verbaast na: in naam van Madre Madonna, wat gaan wij in hemelsnaam doen? Hans trapt het gaspedaal goed in, maar al na 100 meter moeten we onder ogen zien dat het niet gaat lukken. We gaan in de achteruit, er is geen ruimte om te keren, we gaan dicht langs richels waar vastlopen of van de berg afglijden de alternatieven zijn. Buiten is het koel, maar in de camper stijgt bij het dalen de temperatuur.

Uiteindelijk zetten we de camper veilig en wel neer bij het riviertje beneden. Bovenkomen doen we wat later met een gewone auto. Dan wordt het optimisme van Igor pas goed duidelijk. Gelukkig is het de moeite meer dan waard: wat een mooi dorp, wat een uitzicht, wat een geweldige plek! De voorbereidingen voor het eten zijn in volle gang en na een rondleiding door het dorp steken we de handen uit de mouwen. Hans helpt met het sjouwwerk voor de kamers, ik ga aan de bereiding van de ravioli en panna cotta en de meiden passen op de kleine kinderen.

Tenuta il Palazzo, Tizzano en …

We blijven twee dagen in Novanta, heen en weer pendelend tussen ‘boven’ en ‘beneden’ en op vrijdag is het tijd om naar Tenuta il Palazzo te gaan, 30 kilometer verder naar het zuiden. Maar eerst nog even wat voorbereiden voor de proeverij die Hans die middag gaat geven.

Na een paar dagen Il Palazzo vol met proeverijen, besprekingen, heerlijk eten, Jip’s verjaardag, een heel koud zwembad en het inladen van de nieuwe wijn, vertrekken we alweer naar Bologna. Tizzano, het landgoed van de graaf, net buiten Bologna, om precies te zijn.

Dit mag de graaf met recht een landgoed noemen: eerst een toegangspoort, dan een weg van 5 kilometer over het landgoed, langs bijgebouwen waar ons huis 10x in past, en eenmaal boven de majestueuze gebouwen met een eigen kerk. Erik, die ons als eerste kennis liet maken met de wijn van Tizzano en Aharon de grootste wijnspecialist die we tot nu toe ontmoet hebben, staan ons al op te wachten.

Na een bijzondere en gepassioneerde uitleg van Aharon over de filosofie van Tizzano, de productie van de wijnen en de rondleiding, hebben we een keuze gemaakt uit de wijnen die we graag willen proeven. Wat een verrassingen! Twee uur later, veel te kort, hebben we een aantal proefflessen uitgekozen en rijden we met Erik naar Bologna.

… Bologna

Daar komen we in een film terecht. Wij suizen door de stortregen door het oude centrum van Bologna. Donder en bliksem overal, de slagen zo hard dat we elkaar niet meer kunnen verstaan. Dan rennen we via de arcaden door smalle steegjes, over pleinen en komen in het oudste gedeelte van de stad. Links en rechts kunnen we nog net de meest heerlijke delicatessen in de winkeltjes zien liggen en via de luifels proberen we bij elkaar te blijven. Erik zijn we kwijt, maar al snel worden we aan onze jassen getrokken en gaan we door een deur, die ons niet zou zijn opgevallen.

We bevinden ons nu in de oudste Osteria van de stad. Een bar, de typische TL-verlichting, krakkemikkige tafels en stoelen, oude foto’s maar vooral: veel wijn! Wat een bijzondere plek! Anna, de vrouw van Erik, tovert een Bolognese specialiteit op tafel, Le Streghe, wat je kunt vertalen als Heksen, die zijn hier vast geweest.

Bologna is voor ons de mooiste stad die we tot nu toe hebben gezien, mede dankzij het filmdecor waar we ons in waanden. We komen hier absoluut binnenkort terug en met die woorden hebben we ook voor het moment afscheid genomen van Erik, Anna, Bologna en Italië.

Sandra